نجات و تعمیر آیفون آب‌خورده در مشهد

اگر دستگاه روشن باشد، مایع می‌تواند همان لحظه یک ریل تغذیه را به بدنه وصل کند و کار را یک‌سره تمام کند. اما در بیشتر پرونده‌ها قاتل کندتر است: باقی‌مانده‌ای که بعد از خشک شدن روی برد می‌ماند و با ولتاژ باتری مسیرهای مسی را می‌خورد. پس اولویت اول قطع انرژی است. اگر گوشی هنوز روشن است همان‌جا خاموشش کنید؛ بعد از آن دیگر دکمه‌ای را فشار ندهید و دستگاه را تکان ندهید تا مایع در بدنه جابه‌جا نشود.

سه چیز سرنوشت را تعیین می‌کند: چه مایعی، چند ساعت، و با باتری وصل یا جدا. بقیه‌ی ماجرا عیب‌یابی است. این صفحه همان ترتیبی را توضیح می‌دهد که سر میز دنبال می‌شود، برای کسی که با گوشی خیس در دست دنبال تعمیر آیفون آب خورده در مشهد است. بررسی اولیه رایگان است و پیش از هر برآورد هزینه انجام می‌شود.

چه چیزی مهلت دستگاه را تعیین می‌کند، ساعت یا نوع مایع؟

هر دو، ولی نه به یک اندازه. آب مقطر تقریباً نارسانا است؛ آبی که از شیر می‌آید املاح محلول دارد و همان املاح مسیر عبور جریان را بین پدهای کنار هم باز می‌کند؛ و مکانیزم خرابی اینجا فقط یک اتصال کوتاه ساده نیست، چیز کندتر و بی‌صداتری در جریان است.

اسمش مهاجرت الکتروشیمیایی است. هر ریل تغذیه‌ای که اختلاف پتانسیل دارد، در حضور یک لایه‌ی یونی، فلز را از یک سمت حل می‌کند و سمت دیگر رسوب می‌دهد؛ یعنی تا باتری وصل است خرابی قدم‌به‌قدم جلو می‌رود، حتی وقتی صفحه خاموش است و دستگاه در جیب شما بی‌حرکت مانده.

به همین دلیل جدا شدن باتری از سرعت خشک شدن مهم‌تر است. نوع مایع هم طول این مهلت را عوض می‌کند:

• آب تمیز شیر: اگر دستگاه خاموش بماند، مهلت معمولاً در مقیاس چند ساعت تا یک روز است.
• آب شور و آب استخر: یون کلرید به پد و لحیم حمله می‌کند و مهلت به دقیقه و ساعت می‌رسد؛ اینجا شست‌وشو کار امروز است، نه فردا.
• نوشیدنی شیرین و گازدار: هم اسید دارد، هم شربتی که می‌خشکد و لایه‌ای چسبنده روی پدهای ریزگام می‌سازد.

چیزی که اغلب از دست می‌رود این است: نمک با خشک شدن از بین نمی‌رود. باقی‌مانده‌ی نمکی رطوبت‌گیر است، در رطوبت معمولی اتاق دوباره آب جذب می‌کند و همان لایه‌ی رسانا را از نو می‌سازد؛ بردی که به چشم خشک به نظر می‌رسد، از نظر شیمیایی هنوز خیس است و فقط منتظر ولتاژ می‌ماند.

پس قاعده‌ی عملی ساده است. آب شور با گوشی خاموش هم فوری است و آب شیر با گوشی روشن هم فوری. تنها حالت کم‌خطر، آب تمیزی است که روی دستگاهی ریخته، دستگاه در همان ثانیه‌های اول خاموش شده و از آن به بعد هیچ‌کس برای «امتحان کردن» سراغ دکمه‌ی پاور یا کابل شارژ نرفته است.

کاسه‌ی برنج را خالی کنید و سشوار را هم کنار بگذارید

برنج رطوبت‌گیر صنعتی نیست. سیلیکاژل و غربال مولکولی فشار بخار محیط اطرافشان را واقعاً پایین می‌آورند؛ دانه‌ی برنج چنین ظرفیتی ندارد و حتی اگر داشت، بخار باید اول از بدنه‌ی تقریباً بسته بیرون بیاید تا به آن برسد.

مشکل بزرگ‌تر جای دیگری است. چهل‌وهشت ساعت داخل برنج، چهل‌وهشت ساعت فرصت برای خوردگی است و در تمام این مدت باقی‌مانده‌ی یونی زیر شیلد بی‌مزاحم کار خودش را می‌کند.

بعد نوبت عوارض خود برنج می‌شود. خرده و پودر نشاسته داخل درگاه شارژ و توری اسپیکر فشرده می‌شود، با رطوبت ژل می‌شود و لای پین‌ها می‌نشیند؛ نتیجه‌اش شارژ متناوب و قطع و وصل شدن کابل است، هفته‌ها بعد، وقتی دیگر کسی آن کاسه را به خاطر نمی‌آورد و ربط این دو را به هم نمی‌دهد.

سشوار حساب دیگری دارد. هوای گرم از همان چند راه باز، یعنی درگاه و توری‌ها، به داخل می‌رود و بخار را جلوتر می‌برد؛ بخار روی سردترین سطح داخلی می‌نشیند که معمولاً زیر شیلد برد یا پشت پلاریزر نمایشگر است. یعنی آب از لبه به مرکز منتقل می‌شود.

گرما هزینه‌ی دوم هم دارد. چسب نمایشگر و چسب دور فریم با گرم شدن نرم می‌شوند و لبه‌ی قاب بلند می‌شود، و کسی که بعداً باید آب‌بندی را درست کند با چسب جمع‌شده و لبه‌ی کش‌آمده طرف است. آفتاب مستقیم و داشبورد ماشین بدتر هم هستند، چون باتری خیس همان قطعه‌ای است که گرم شدنش ریسک دارد.

یک قاعده هم برای نشانگر تماس با مایع. نشانگرها در چند نقطه‌ی مشخص مثل محفظه‌ی سیم‌کارت نشسته‌اند و مایع می‌تواند از توری اسپیکر یا درگاه شارژ وارد شود، به برد برسد و هیچ‌وقت از آن نقطه عبور نکند. نشانگر سفید فقط می‌گوید همان یک نقطه خیس نشده.

شست‌وشوی واقعی زیر شیلدهای برد انجام می‌شود

شیلد همان قوطی فلزی لحیم‌شده روی برد است که آی‌سی‌های اصلی را می‌پوشاند. مایع از لبه به زیرش می‌رود و همان‌جا می‌ماند. مایع شست‌وشو از لبه به زیر شیلد نفوذ می‌کند، اما نه آن‌قدر که باقی‌مانده را از آنجا بیرون بکشد؛ تا شیلد باز نشود، تمیزی آن ناحیه قابل اتکا نیست. ترتیب کار سر میز این است:

1. باز کردن بدنه و جدا کردن باتری، پیش از هر کار دیگر.
2. بیرون آوردن برد و برداشتن شیلدها با هوای گرم کنترل‌شده.
3. حمام التراسونیک با ایزوپروپیل الکل با خلوص بالا و بعد برس زدن نقاط خوردگی زیر استریومیکروسکوپ.
4. خشک کردن کامل با هوا و حرارت ملایم، تا اثری از الکل و رطوبت نماند.
5. تغذیه با منبع آزمایشگاهی و تماشای جریان مصرفی، پیش از برگرداندن باتری.

دو قید مهم هم دارد: ماژول‌هایی که پرده دارند، یعنی میکروفون و اسپیکر، به حمام نمی‌روند و جدا تمیز می‌شوند؛ و اگر مایع شیرین بوده، الکل تنها شربت را حل نمی‌کند و یک مرحله‌ی شست‌وشوی آبی پیش از آن لازم است. روشن کردن دستگاه پیش از خشک شدن کامل، همان اتصالی را می‌سازد که از اولش نگرانش بودیم.

چرا این‌همه عجله؟ چون خوردگی زیر شیلد هفته‌ها ادامه دارد و نشانه‌اش دیر می‌آید؛ دستگاهی که فقط سطحش خشک شده ممکن است مدتی درست کار کند و بعد وای‌فای خاکستری شود یا صدای مکالمه برود.

برای همان حالت یک تست سریع هست. در Settings › General › About اگر مقدار Wi-Fi Address به صورت N/A نشان داده شود، مدار وای‌فای پاسخ نمی‌دهد و این یکی از الگوهای آشنای بعد از آب‌خوردگی است.

یک انتظار را هم از ابتدا تنظیم کنید. با چسب نو می‌شود آب‌بندی بدنه را برگرداند، ولی دستگاه دیگر همان درجه‌ی مقاومت اولیه‌ی کارخانه را ندارد و باید با آن مثل گوشی باز شده رفتار کرد؛ دوش گرفتن و شنا با دستگاه ترمیم‌شده شرط‌بندی است.

سؤالات پرتکرار

خدمات مرتبط

آخرین بروزرسانی این صفحه: ۲۴ مهر ۱۴۰۵